چگونه نحوه اتصال نخ و پیچ های پارچه ای از پارچه بافته شده بر عملکرد آن تأثیر می گذارد؟

عملکرد یک پارچه بافته شده تا حد زیادی به نحوه درهم آمیختگی نخ های Weft و Warp بستگی دارد ، انتخابی که تأثیر قابل توجهی در ساختار ، ظاهر و عملکرد پارچه داشته باشد. بافندگی ساده یکی از رایج ترین در هم آمیختگی ها است. در بافت ساده ، نخ های Weft و Warp در هم تنیده شده اند تا یک ساختار شبکه ساده و منظم را تشکیل دهند. این روش یک سطح ساده و یکنواخت را فراهم می کند و برای استفاده در انواع پارچه ، از لباس روزمره گرفته تا مبلمان خانگی مناسب است. مزایای بافت ساده سهولت پردازش و مقاومت در برابر سایش است ، اما مقاومت و مقاومت آن ممکن است نسبتاً کم باشد.

یکی دیگر از بافت های رایج دوقلوی است. در Twill ، نخ های Weft و Warp با زاویه مورب در هم تنیده می شوند و یک بافت مورب ایجاد می کنند. این ساختار به پارچه قدرت بهتر و مقاومت در برابر اشک می بخشد ، در حالی که باعث افزایش خاصیت ارتجاعی و نرمی نیز می شود. Twill اغلب برای پارچه هایی که به دوام و قدرت بیشتری نیاز دارند ، مانند شلوار جین ، لباس کار و غیره استفاده می شود. به دلیل بافت مورب آن ، Twill ظاهری خاص و منحصر به فرد تری دارد.

بافت ساتن یکی دیگر از بافت های رایج است که به دلیل سطح صاف و براق آن شناخته شده است. در بافندگی ساتن ، نخهای پشته و پیچ و تاب برای ایجاد یک ساختار متراکم در هم تنیده مبهوت هستند. این روش به پارچه ظاهری و احساس منحصر به فردی می بخشد و اغلب برای تهیه لباس و مبلمان خانگی از آن استفاده می شود. با این حال ، با توجه به ویژگی ساختار درهم تنیده آن ، پارچه ساتن ممکن است کمتر قوی باشد و بنابراین ممکن است در برخی از برنامه های کاربردی که دوام لازم باشد مناسب نباشد.

انتخاب روش مناسب برای همبستگی نیاز به بررسی جامع استفاده از پارچه ، نیازهای عملکرد و طراحی ظاهر دارد. روشهای مختلف در هم آمیخته ویژگی ها و دامنه کاربردهای منحصر به فرد خود را دارند ، بنابراین باید در طول طراحی و تولید با توجه به نیازهای واقعی انتخاب و بهینه شوند. $ $